ตอนที่ 84 ใต้ดินเต็มไปด้วยหินทมิฬ เจ้าภูเขาน้อยช่วยคนงานเหมือง

“นั่วเป่า!”

เสียงโฮกตะโกนของเจียงชิงซานแว่วลงมาจากเหนือศีรษะ ร้อนรนเสียจนสุ้มเสียงแทบจะเปลี่ยนไป

นั่วเป่านอนคว่ำอยู่บนกองหินทมิฬ ก้นน้อย ๆ เจ็บจนน้ำตาของนางไหลพราก

“ท่านพ่อ นั่วเป่ายังไม่แตกสลายเจ้าค่ะ!”

ด้านบนเงียบสงัดไปชั่วขณะหนึ่ง

เจียงสือโถวร้องตะโกนปนเสียงสะอื้นว่า “ไม่แหลกก็ดีแล้ว! นั่วเป่าเจ้าอย่าขยับ ข้าจะลงไป!”

ฉินปู้กุยเดือดดาลจนแทบคลั่ง “เจ้าตัวโตโง่เง่าอย่ากระโดดซี้ซั้ว! หากถล่มลงมาอีกรอบทุกคนได้ถูกฝังอยู่ข้างในกันหมดแน่!”

น้ำเสียงของลู่เฉินโจวข่มไว้ได้อย่างมั่นคงยิ่ง ทว่าหากฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ก็กำลังสั่นเทาอยู่เช่นกัน

“นั่วเป่า รอบตัวเจ้ามีอะไรกันบ้าง”

นั่วเป่าขยี้ตา กอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กไว้แน่น