กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฉินปู้กุยมือไว ปักเข็มเล่มหนึ่งลงบนข้อมือของฮูหยินขุนนางผู้ตรวจราชการ มืออีกข้างหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นขึ้นมาแล้ว
เพียงสูดดมดูเล็กน้อย สีหน้าเขาก็พลันเคร่งขรึมลง
“อำมหิตยิ่งนัก”
เสียงของเหยียนโส่วอี้สั่นสะท้าน “ท่านหมอเทวะฉิน ฮูหยินของข้ายังช่วยได้หรือไม่”
ฉินปู้กุยเอ่ยอย่างหงุดหงิด “หากเจ้ายังร้องไห้อีกสองสามเสียง นางก็คงไม่รอดจริง ๆ แล้ว”
เหยียนโส่วอี้หุบปากลงทันที ทว่าขอบตากลับแดงก่ำอย่างยิ่ง
นั่วเป่าเกาะอยู่ข้างเตียง เอ่ยเสียงแผ่วเบากับแมวผอมบนขอบหน้าต่าง
“เจ้าเหมียว เจ้าเห็นหรือไม่ว่าผู้ใดเอาผ้าเช็ดหน้ามาวางไว้”
แมวผอมเลียอุ้งเท้า ร้องเสียงแหลมรัวและดุดัน
“หญิงอ้วนในครัวเอามา หญิงอ้วนไม่ได้ร้ายกาจ นางกลัวจนตัวสั่น ชายผอมตรงประตูด้านหลังเป็นคนให้นางมา บนตัวชายผอมมีกลิ่นรูหนู”