กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ซื่อจื่อหรือ”
โถงหน้าจวนว่าการเงียบสงัดจนกระทั่งเข็มเล่มเดียวตกลงพื้นยังได้ยิน
ลู่เฉินโจวยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าขาวซีด นิ้วมือกำแขนเสื้อไว้แน่น
นั่วเป่ากะพริบดวงตากลมโต มองทหารเกราะทมิฬที่คุกเข่าอยู่ แล้วมองลู่เฉินโจวอีกครา
“พี่ชายโจวโจว พวกเขาเรียกท่านว่าลูกพลับหรือ”
หลิวซานไล่พลั้งปากถามตามจิตสำนึก “ลูกพลับหรือ หวานหรือไม่”
จ้าวตาหนิวฟาดฝ่ามือใส่ท้ายทอยเขาหนึ่งที “เจ้าหุบปาก นั่นคือซื่อจื่อต่างหาก!”
หลิวซานไล่กุมศีรษะ “อ้อ เช่นนั้นย่อมต้องแพงกว่าลูกพลับแน่แท้”
ไม่มีผู้ใดหัวเราะออกสักคนเดียว
ทว่าเจ้าเมืองกลับหัวเราะจนร่างสั่นเทิ้ม