เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ตราลับจวนอ๋องจิ้งหรือ”
เจียงชิงซานหันไปมองลู่เฉินโจวทันที
ลู่เฉินโจวจ้องมองทางน้ำที่เผยออกมาหลังแผ่นหิน สีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง
“นี่มิใช่ธารใต้ดินธรรมดา แต่เป็นเส้นทางลำเลียงเสบียงทหารลับในอดีต”
เจียงเยี่ยนอันขมวดคิ้ว “เหตุใดเส้นทางลำเลียงเสบียงทหารลับจึงมาอยู่ใต้คลังเกลือเมืองศูนย์กลางได้เล่า”
เสียงของลู่เฉินโจวเบาลงเล็กน้อย “จวนอ๋องจิ้งเคยรับผิดชอบเส้นทางเสบียงด่านชายแดน ทางลับบางสายมีเพียงคนคุมขนส่งเสบียงเท่านั้นที่ล่วงรู้”
ฉินปู้กุยแค่นเสียงเย็น “บัดนี้กลับดีนัก ทางลับช่วยชีวิตกลับกลายเป็นที่ซ่อนคนของขุนนางกังฉินไปเสียได้”
ควันไฟเหนือศีรษะยิ่งมายิ่งหนาทึบ
เสิ่นหลานจือปิดปากและจมูกของนั่วเป่าไว้ พลางเอ่ยอย่างร้อนรน “ออกไปก่อนเถิด!”
เจียงสือโถวอุ้มฮูหยินนายอำเภอขึ้นมาแล้ว ทั้งยังหันกลับไปมองเด็กชาย “ส่งเด็กมาให้ข้า ข้าวิ่งเร็ว!”