เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
การคุกเข่าของชายชราผู้นี้ ทำเอาคนในหมู่บ้านชิงสือต่างยืนอึ้งงุนงงไปตาม ๆ กัน
จอบในมือของจ้าวตาหนิวร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังโครม “จริง... เป็นคุณหนูใหญ่จริง ๆ หรือ”
หลิวซานไล่แข้งขาอ่อนแรงจนแทบจะคุกเข่าตามไปด้วย “เช่นนั้นที่ข้าเคยร้องเรียกน้องสาวหลานจือไปช่วยขุดร่องน้ำแต่ก่อน มันไม่ค่อยเหมาะควรใช่หรือไม่”
โจวว่านเหนียนฟาดฝ่ามือใส่แผ่นหลังของเขาไปฉาดหนึ่ง “เวลานี้เจ้ายังจะมาพะวงเรื่องขุดร่องน้ำอีก!”
นั่วเป่ากอดคอเสิ่นหลานจือไว้ ใบหน้าเล็ก ๆ แนบชิดกับท่านแม่ “ท่านแม่ เพราะอะไรกันเขาถึงคุกเข่าให้ท่านด้วยเล่าเจ้าคะ”
สีหน้าของเสิ่นหลานจือขาวซีด นิ้วมือจับเสื้อนวมตัวสั้นของนั่วเป่าไว้แน่น
“แม่ไม่รู้”
ชายชราคุกเข่าอยู่กลางโคลนหิมะ น้ำตาไหลรินลงมาเป็นสาย ๆ “บ่าวชราเสิ่นจง ได้รับคำสั่งจากท่านกั๋วกง ตามหาคุณหนูใหญ่มานานถึง 15 ปีเต็ม! คุณหนูใหญ่ บ่าวชราในที่สุดก็ได้พบท่านแล้ว!”
เสิ่นหลานจือชะงักงัน “ท่านกั๋วกงหรือ”