กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เรียกท่านแม่หรือ”
ยามที่เสิ่นหลานจือรุดมาถึงปากหน้าผา ก็ได้ยินประโยคนี้ของนั่วเป่าพอดี
สีหน้านางเดิมทีก็ซีดขาวอยู่แล้ว พลันได้ฟังก็ยิ่งซีดยิ่งกว่าเดิม
เจียงชิงซานเก็บป้ายเหล็กเข้าฝ่ามือตามจิตสำนึก “หลานจือ เจ้ามาได้อย่างไรกัน”
เสิ่นหลานจือหอบหายใจ ในอ้อมอกยังกอดหมวกบุฝ้ายใบเล็กของนั่วเป่าเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าไล่ตามมาตลอดทาง
“พวกเจ้าล้วนวิ่งมาหมด ข้าจะไม่มาได้อย่างไร” ขอบตานางแดงเรื่อ “นั่วเป่าเล่า”
“ท่านแม่!” นั่วเป่าไถลตัวลงจากหลังเจ้าเสือดำ โผเข้าสู่อ้อมอกนาง “นั่วเป่าไม่เป็นไร พี่ชายโจวโจวก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ!”
เสิ่นหลานจือกอดนางแน่น มือไม้สั่นเทาไปหมด “เจ้าทำแม่ตกใจแทบตายแล้ว”
นั่วเป่ารีบหอมแก้มนาง “ไม่กลัวนะไม่กลัว นั่วเป่าเป่าเพี้ยง ๆ ฟู่ว ๆ ให้ท่านแม่นะเจ้าคะ”