กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ปากเล็ก ๆ ของนั่วเป่าอ้ากว้างจนเป็นวงกลม
จ้าวตาหนิวก็อ้าปากกว้างจนเป็นวงกลมเช่นกัน
หลิวซานไล่ยิ่งเกินจริงไปกว่านั้น ไม้นวดแป้งในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแปะ
เจียงสือโถวมองคนนี้ที มองคนนั้นที แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “ซื่อจื่อคือสิ่งใด กินได้หรือไม่”
ฉินปู้กุยฟาดฝ่ามือใส่ท้ายทอยของเขา “รู้ความแต่วิธีกิน! ซื่อจื่อคือหลานชายสายตรงของจวนอ๋อง ล้ำค่ายิ่งนัก”
เจียงสือโถวกระจ่างแจ้ง “อ้อ ใหญ่กว่านายอำเภอหรือ”
นายอำเภอเหอยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าดูย่ำแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ “ใหญ่... ใหญ่กว่ามากนัก”
ขาของจ้าวตาหนิวพลันอ่อนยวบ “เช่นนั้นเมื่อก่อนข้าเคยตะโกนเรียกเขาว่าคนกินข้าวเปล่าใช่หรือไม่”
หลิวซานไล่กลืนน้ำลาย “ข้ายังเคยถามเขาว่าหาบอุจจาระเป็นหรือไม่ด้วย”
เจียงเยี่ยนอันมองพวกเขาสองคนอย่างเย็นชา “พวกเจ้าเพิ่งจะมารู้จักกลัวเอาตอนนี้รึ”