กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ข่าวเรื่องจดหมายลับถูกชิงตัวเพิ่งแพร่สะพัดออกไป นายอำเภอก็แทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นตรงนั้น
“แย่แล้ว แย่แล้ว คราวนี้ตัวข้าต้องแย่แล้วจริง ๆ!”
ฉินปู้กุยปรายตามองเขาด้วยความรังเกียจ “เจ้าอย่าเพิ่งมาแย่ เจียงชิงซานยังไม่จบสิ้นเสียหน่อย”
นายอำเภอเช็ดเหงื่อ “หมอเทวะฉิน นี่มันเงินเสบียงชายแดนเชียวนะ! พอจดหมายลับหายไป หากทางเมืองศูนย์กลางชิงลงมือก่อน หมวกขุนนางบนหัวข้าคงรักษาไว้ไม่อยู่แล้ว”
นั่วเป่ากอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็ก เอ่ยถามเสียงใสซื่อ “หมวกขุนนางคืออะไรกันหรือเจ้าคะ กินได้หรือไม่?”
จ้าวตาหนิวยื่นหน้าเข้ามา “น่าจะกินไม่ได้หรอก ดำปี๋เชียว”
นายอำเภอ “……”
เวลาป่านนี้แล้ว ยังจะนึกถึงเรื่องกินอยู่อีก
ลู่เฉินโจวมีสีหน้าเย็นชาอย่างยิ่ง “จดหมายส่งไปทางเส้นทางใด?”
นายอำเภอรีบกล่าว “ทางหลวง ส่งคนสนิทควบม้าเร็วไปสองคน”