ตอนที่ 51 หญิงชราโดนพิษจริง นั่วเป่าดมปราดเดียวไขคดี

“ใครเอาให้นางกิน”

สิ้นเสียงฉินปู้กุย ลานบ้านพลันเงียบสงัดลงทันที

หวังชุ่ยเหลียนหน้าขาวซีดราวกับแป้งหมี่ ริมฝีปากสั่นระริก “ท่าน ท่านหมอเทวะฉิน ท่านมองข้าทำไมกัน ท่านแม่กินซาลาเปาไส้เนื้อเอง เกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า”

ย่าเจียงนอนอยู่ข้างโลงศพ ริมฝีปากเขียวคล้ำ เปลือกตาเหลือกขึ้น ในลำคอยังส่งเสียงครอกแครก

นั่วเป่าตกใจจนใบหน้าเล็ก ๆ ซีดขาวไปหมด กอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กแน่น “ท่านปู่ฉิน ย่าจะตายไหมเจ้าคะ”

ฉินปู้กุยขมวดคิ้ว “ไม่ตายหรอก แต่หากช้ากว่านี้อีกประเดี๋ยวก็ยากจะบอกได้”

เจียงต้าเหอถูกเจ้าหน้าที่ทางการกดตัวไว้ จึงร้องโอดครวญขึ้นมาทันที “ช่วยท่านแม่ข้าด้วย ช่วยท่านแม่ข้าก่อนสิ ท่านหมอเทวะฉิน ท่านรีบช่วยคนเร็วเข้า”

เจียงสือโถวโกรธจนด่าออกมา “เมื่อครู่ตอนที่เจ้าซ่อนเกลือเถื่อนทำไมถึงไม่คิดถึงท่านแม่ของเจ้าบ้างเล่า”

เจียงต้าเหอคอแข็งเถียง “นั่นมันคนละเรื่องกัน”

“หุบปาก” เจ้าหน้าที่ทางการเอาฝักดาบเคาะลงบนไหล่ของเขา “หากยังส่งเสียงดังอีก จะอุดปากเจ้าก่อน”