ตอนที่ 47 เพื่อช่วยท่านพ่อ เด็กน้อยคิดบุกถ้ำเสือ

“เจ้าห้ามไปเด็ดขาด!”

เจียงชิงซานเพิ่งจะกระอักโลหิตออกมา คำแรกที่เอ่ยก็ดุนั่วเป่าทันที

นั่วเป่าถูกดุจนไหล่เล็ก ๆ หดเกร็ง หยาดน้ำตายังคงเกาะอยู่บนแพขนตา ทว่าริมฝีปากเล็กกลับดื้อรั้นยิ่งนัก “ท่านพ่อดุนั่วเป่า นั่วเป่าก็จะไปเจ้าค่ะ”

เสิ่นหลานจือกอดนางแน่น “นั่วเป่า ในภูเขาอันตราย แม่ไปเอง”

“เจ้าก็ห้ามไป” ใบหน้าของเจียงชิงซานซีดขาว แต่น้ำเสียงกลับแข็งกร้าว “ผู้ใดก็ห้ามไปทั้งนั้น”

ฉินปู้กุยโมโหจนตบกล่องยา “ถึงเวลาอะไรกันแล้วยังจะอวดดีอีกรึ หญ้าตะวันเพลิงเติบโตในซอกหินร้อน บริเวณรอบนอกของมหาภูผาสิบหมื่นมีเพียงที่เดียวที่อาจจะมีได้ นั่นคือแถวรังเก่าของเจ้าเสือดำ”

โจวว่านเหนียนสูดหายใจเฮือก “ถ้ำพยัคฆ์หรือ นั่นมิใช่สถานที่ที่ที่ว่าการอำเภอติดประกาศเตือนเรื่องภัยเสือร้ายหรอกรึ”

จ้าวตาหนิวหน้าถอดสี “ที่นั่นข้าเคยได้ยินท่านพ่อเล่าให้ฟัง คนที่เข้าไปมีน้อยคนนักจะได้กลับออกมา”

เจียงสือโถวถลกแขนเสื้อขึ้นทันใด “ข้าไปเอง! หนังข้าหนา!”