ตอนที่ 43 อินทรีทองนำทาง เด็กน้อยขุดพบเส้นทางโบราณสร้างความร่ำรวย

ฟ้าเพิ่งสาง ทางเข้าหมู่บ้านชิงสือก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน

เมื่อคืนร้านเซิ่งจี้ถูกสั่งปิด เซิ่งกว่างไฉถูกจับขังในคุก คลังสินค้าของร้านหลิ่วจี้แม้จะถูกเผาไปครึ่งหนึ่ง ทว่าสินค้าส่วนใหญ่ก็ตามกลับคืนมาได้ ตามหลักแล้วนับเป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง

ทว่าประโยค “ผู้ใดไปผู้นั้นตาย” ที่เซิ่งกว่างไฉทิ้งท้ายไว้ก่อนไป กลับเหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงอยู่ในใจของทุกคน

หลิวเอ้อร์แบกจอบไว้บนบ่า ปากแข็ง ทว่าขากลับคอยแต่จะหดถอยหลัง

“นั่วเป่า ทางสายนั้นเดินได้จริงหรือ คงมิได้มีผีจริง ๆ หรอกกระมัง”

เจียงสือโถวตบไหล่เขาฉาดหนึ่ง “กลัวอันใด มีผีข้าก็แบกเจ้าวิ่งเอง”

หลิวเอ้อร์กลอกตา “เจ้าคิดจะแบกข้าขึ้นมาบังผีเสียมากกว่ากระมัง”

นั่วเป่าสะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็ก ส่ายหน้าอย่างจริงจัง “ไม่มีผีหรอกเจ้าค่ะ ทางหลับนานเกินไปแล้ว มีหญ้าบังอยู่ต่างหาก”