ตอนที่ 37 ฝูงหมาป่าขวางทางไม่ได้จะกินคน

“หมาป่า! หมาป่าจริง ๆ ด้วย!”

หลิวเอ้อร์ร้องลั่น ทิ้งตะกร้าสะพายหลังแล้วมุดไปอยู่ด้านหลังโจวว่านเหนียนทันที

โจวว่านเหนียนเกือบถูกเขาชนล้ม โกรธจนยกเท้าถีบเขา “เจ้าเป็นผู้ชายตัวโต หลบอยู่ข้างหลังข้าทำไมกัน!”

หลิวเอ้อร์ปั้นหน้าเศร้า “ผู้ใหญ่บ้าน ท่านเป็นขุนนางนะ!”

“ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้าน มิใช่โล่มนุษย์!”

ชาวบ้านชุลมุนวุ่นวายไปหมด

มีคนคว้ามีดตัดฟืน มีคนอุ้มเด็ก และยังมีคนที่แข้งขาอ่อนแรงทรุดนั่งลงกับพื้น

เจ้าเสือดำยืนขึ้นด้านหน้านั่วเป่า ดวงตาสัตว์ร้ายสีทองจ้องมองเข้าไปในป่า

แต่ฝูงหมาป่านั้นกลับมิได้โถมกระหน่ำเข้ามา

พวกมันหยุดอยู่นอกแนวหิมะ หมาป่าตัวใหญ่สีขาวปนเทาตัวหนึ่งเดินอยู่ด้านหน้าสุด ในปากคาบลูกหมาป่าตัวน้อยอยู่ตัวหนึ่ง