ตอนที่ 38 ของป่าเกวียนแรกเข้าสู่เมืองแล้ว

“อย่าเดินเข้าไปข้างใน!”

เจียงชิงซานตะโกนปรามขึ้นคำหนึ่ง ชาวบ้านหลายคนที่กำลังจะพุ่งเข้าไปในส่วนลึกพลันหยุดชะงักลงทันที

หลิวเอ้อร์ตกใจจนทรุดก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้นหิมะ “ขะ...ข้าไม่ได้เดินนะ! ขามันลื่นไปเอง!”

โจวว่านเหนียนเอาไม้เท้าเคาะเขา “ขาเจ้ายังมีความคิดเป็นของตัวเองดีแท้”

นั่วเป่ากอดตะกร้าไม้ไผ่ ดวงตาจ้องมองเข้าไปยังส่วนลึกของผืนป่าไม่วางตา

เจ้าเสือดำยืนขวางอยู่เบื้องหน้านาง ขนทั่วร่างพองชันขึ้นเล็กน้อย

เจียงชิงซานเอ่ยถามเสียงเบา “นั่วเป่า เสียงนั่นคืออะไรกัน”

นั่วเป่าส่ายหน้า ใบหน้าเล็ก ๆ ย่นยู่ “ฟังไม่ชัดเลยเจ้าค่ะ ทั้งมืดมิดทั้งเหม็นหึ่ง มันไม่อยากให้นั่วเป่าได้ยิน”

สีหน้าของฉินปู้กุยเคร่งขรึมลงหลายส่วน “ภูเขาลึกแต่เดิมก็มีไอพิษอยู่แล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อน ห้ามผู้ใดข้ามต้นสนหักต้นนั้นไปเด็ดขาด”

โจวว่านเหนียนตะโกนขึ้นทันที “ได้ยินกันหมดหรือไม่ ในแนวต้นสนหักเก็บได้ หากล้ำเข้าไปก้าวเดียว จะถูกหักแต้มแรงงานจนหมด และต่อไปห้ามเข้าภูเขาอีก!”