ตอนที่ 35 สัญญาสิทธิภูเขาเขียนชื่อนั่วเป่า

“เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรกันมาดูแลภูเขา!”

เสียงแผดร้องนี้ของย่าเจียง ทำเอาไก่ในลานบ้านผู้ใหญ่บ้านตกใจจนกระพือปีกพรึ่บพั่บ

นั่วเป่ากระพริบตาปริบ ๆ สองมือน้อยยังประคองขนมน้ำตาลไว้ครึ่งชิ้น มุมปากเปรอะเศษน้ำตาล

นางมองนายอำเภอทีหนึ่ง แล้วมองย่าเจียงอีกทีหนึ่ง เอ่ยถามเสียงเบา “เด็กผู้หญิงดูแลภูเขาไม่ได้หรือเจ้าคะ”

ย่าเจียงเห็นนายอำเภอไม่ได้มีโทสะในทันที ความกล้าก็หวนกลับมาอีกครา

นางยันไม้เท้าขยับไปข้างหน้า “ท่าน มิใช่หญิงชาวบ้านผู้นี้ก่อเรื่องนะเจ้าคะ ชนบทบ้านนอกของพวกเราแต่โบราณมามีเด็กผู้หญิงที่ไหนเป็นเจ้าของสัญญาบ้าง นางเพิ่งจะสามขวบครึ่ง จะไปรู้เรื่องอันใด สัญญาสิทธิภูเขานี้ควรเขียนชื่อพ่อของนาง หรือไม่ก็เขียนให้ตระกูลเจ้าค่ะ”

“เขียนให้ตระกูลรึ” เสิ่นหลานจือหัวเราะเยาะ “แล้วพวกท่านบ้านบรรพบุรุษก็คอยดูแลแทนนางเช่นนั้นหรือ”

ย่าเจียงตอบอย่างมั่นใจในความถูกต้อง “นางแซ่เจียง! ของของตระกูลเจียงย่อมต้องให้ตระกูลเจียงดูแลสิ!”

เจียงชิงซานยืนขวางอยู่เบื้องหน้าภรรยาและบุตรสาว “ท่านแม่ พวกเราแยกครอบครัวกันแล้วขอรับ”

ย่าเจียงตบขาคร่ำครวญทันที “แยกครอบครัวแล้วเจ้าก็มิใช่ลูกของข้าแล้วรึ ข้าประคบประหงมเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวเลี้ยงดูเจ้าจนเติบใหญ่ บัดนี้เจ้าร่ำรวยขึ้นมา แม้แต่มารดาแก่เฒ่าก็ไม่ยอมรับแล้วหรือนี่!”