ตอนที่ 31 รังขี้หมูป่าสร้างผลงานใหญ่

“คนบนเกวียน สังหารอย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”

คบเพลิงส่องสว่างผืนหิมะ ม้าหลายสิบตัวปิดล้อมเส้นทางบนเขา ประกายดาบวาบวับพร้อมเพรียงกัน

มือน้อยของนั่วเป่าสั่นระริก เกือบจะลื่นไถลลงจากเพลาเกวียน

ลู่เฉินโจวคว้าตัวนางมาไว้ข้างหลังในคราเดียว น้ำเสียงเย็นเยียบดั่งเกล็ดหิมะ “หมอบลง”

นั่วเป่ากอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กแน่น เสียงใสไร้เดียงสาทว่าร้อนรนยิ่ง “พี่ชายโจวโจว ท่านอาผู้นั้นไม่ได้มาซื้อเสบียงนะ เขามีกลิ่นไม่ดีติดตัว”

ฉินปู้กุยกัดฟัน “เรื่องนี้ยังต้องให้เจ้าบอกรึ? ท่าทางเช่นนี้มาเพื่อฆ่าปิดปากชัด ๆ!”

เจียงชิงซานน้าวธนู ปลายศรชี้ตรงไปยังพลม้าที่เป็นหัวหน้า “พวกเจ้าเป็นคนอะไรกัน?”

ชายผู้เป็นหัวหน้าสวมผ้าคลุมหน้าสีดำ เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง เขาหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง “นายพราน อย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน ส่งตัวซื่อจื่อออกมา จะไว้ร่างทั้งร่างของพวกเจ้า”

สีหน้าของลู่เฉินโจวเปลี่ยนไปเล็กน้อย

สายตาของเจียงชิงซานยิ่งเย็นเยียบ “เจ้าเรียกเขาว่าอะไรกัน?”