ตอนที่ 30 ร่มเงินคันน้อยขึ้นเต็มลานหิมะ

“นั่วเป่า ถอยไป!”

เจียงชิงซานยกธนูขึ้น ลูกศรเล็งตรงไปยังระหว่างคิ้วของคนผู้นั้น

ชายวัยกลางคนพลิกข้อมือ ใบมีดบางก็ดีดออกมาจากไม้เท้า พลางหัวเราะเยาะ “นายพรานขาแข้งไม่ดีคนหนึ่ง ยังกล้าเอาธนูมาเล็งใส่ข้าหรือ?”

“เจ้าจะลองดูก็ได้”

เสียงของเจียงชิงซานไม่ดัง ทว่าสายธนูถูกน้าวไว้จนเต็มที่แล้ว

เสิ่นหลานจือดึงนั่วเป่ามากอดไว้ด้านหลัง คว้ามีดทำครัวขึ้นมาทันที

“เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงต้องมาจับจ้องบ้านของข้า?”

ชายวัยกลางคนไม่แม้แต่จะมองนาง สายตาจับจ้องไปที่เวินเฮ่อเหนียนเท่านั้น

“ท่านอาจารย์เวิน ราชสำนักเคยให้โอกาสท่านแล้ว ในเมื่อท่านไม่ยอมหุบปาก ก็อย่าโทษที่ข้าต้องลงมือทำงานแทนเบื้องบน”

เวินเฮ่อเหนียนกล่าวอย่างเย็นชา “พวกเจ้ากระทั่งเด็กในหมู่บ้านคนหนึ่งก็ยังไม่เว้น ช่างมีความสามารถขึ้นเรื่อย ๆ เสียจริง”