เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คนของครอบครัวสายที่สามตระกูลเจียง พาตัวไปให้หมด!”
สิ้นเสียงของเจ้าหน้าที่ คนในลานบ้านก็พากันล้อมเข้ามา
โจวว่านเหนียนขมวดคิ้วกล่าวว่า “ใต้เท้า โจรผู้ร้ายที่จับได้เมื่อคืนวานก็มอบให้พวกเราคอยเฝ้าไว้แล้ว เงินหลวงกับสมุดบัญชีก็อยู่ที่นี่ พวกท่านไม่สืบสวนให้กระจ่างเสียก่อน อาศัยอะไรกันมาจับคน?”
เจ้าหน้าที่ผู้นั้นแค่นยิ้ม “คำสั่งของนายอำเภอ ผู้ใหญ่บ้านเช่นเจ้ากล้ากังขาหรือ?”
“ข้ามิได้กังขานายอำเภอ” โจวว่านเหนียนชี้ไปทางบุรุษหน้าบวมเพราะผึ้งต่อยที่อยู่ด้านหลังเขา “ข้าเพียงอยากถามว่า ไฉนพรรคพวกของโจรผู้ร้ายถึงตามเจ้ามาด้วยกันเล่า?”
หัวหน้ากลุ่มสีหน้าเปลี่ยนไป “เจ้าเหลวไหลอะไรกัน?”
“เมื่อคืนวานเขาพูดด้วยปากตนเองว่าตนเป็นคนของผู้ดูแลจ้าว” เจียงเยี่ยนอันก้าวออกมา “คนในหมู่บ้านสิบกว่าคนต่างได้ยินกันหมด”
เจ้าหน้าที่ชักดาบ “เด็กอย่าสอดปาก!”
ลู่เฉินโจวก้าวหนึ่งมาขวางอยู่เบื้องหน้าเจียงเยี่ยนอัน
สีหน้าของเขายังคงซีดขาวอยู่บ้าง ทว่าแรงกดดันบนร่างกลับเย็นเยียบจนน่าหวาดกลัว