ตอนที่ 17 ใต้ที่ดินรกร้างมีเสียงดังปุดๆ

“นั่วเป่า เจ้าอย่าวิ่งไปทางนั้น!”

เสิ่นหลานจือไล่กวดมาถึงริมที่รกร้าง เมื่อเห็นบุตรสาวมุดพรวดเข้าไปในดงหญ้าแห้งสูงระดับเอว ก็ร้อนใจจนน้ำเสียงเปลี่ยนไป

“ตรงนั้นมีแต่ก้อนหิน หากหกล้มขึ้นมาจะทำอย่างไร”

นั่วเป่านั่งยอง ๆ ลงบนพื้น มือเล็ก ๆ คุ้ยดินเยือกแข็งออกชั้นหนึ่ง แล้วแนบใบหูกับผืนดิน

“ปุด ๆ ปุด ๆ”

นางได้ยินว่าใต้ดินมีบางสิ่งกำลังพูดคุย

มิใช่ลมภูเขา และมิใช่พฤกษาพรรณไม้

หากแต่เป็นน้ำ

“สุ่ยสุ่ยอยู่ข้างล่าง”

เจียงเสี่ยวหม่านค้ำไม้เท้าตามมาถึง “ข้างล่างมีน้ำรึ”