ตอนที่ 18 ฤดูหนาวมีต้นกล้ามันเทศงอก

“โสมภูเขาโอสถหรือ”

เจียงเยี่ยนอันทวนคำรอบหนึ่ง สีหน้าเปี่ยมด้วยความสงสัย “มิใช่มันเทศหรอกหรือ”

ฉินปู้กุยพลิกใบไม้นั้นขึ้นมา ชี้ให้พวกเขาดู “เส้นใบของมันเทศทั่วไปไม่แซมลายสีทอง ลำต้นใต้ดินก็มิอาจเติบโตขึ้นเองข้างตาน้ำ นี่คือโสมภูเขาโอสถ ห้าปีเป็นตัวยา สิบปีเข้าชั้น”

เจียงเสี่ยวหม่านกลืนน้ำลายลงคอ “ขายได้เงินเท่าใดหรือขอรับ”

ฉินปู้กุยถลึงตาใส่เขา “ไร้ความก้าวหน้า สมุนไพรยังมิทันเติบโต เจ้าก็คิดจะขายเอาเงินเสียแล้ว”

เจียงเสี่ยวหม่านพึมพำเสียงแผ่ว “หากมิขายเอาเงิน แล้วท่านพ่อกับพี่ใหญ่จะเอาเงินที่ใดมาเล่าเรียนเล่าขอรับ”

ประโยคเดียว ทำเอาทุกคนเงียบกริบลงไปในทันใด

เจียงชิงซานมองดูต้นกล้าอ่อนต้นนั้น เอ่ยอย่างเชื่องช้า “ท่านอาจารย์ฉิน ของสิ่งนี้ช่วยชีวิตคนได้หรือไม่”