ตอนที่ 15 ไข่ไก่ฟองเดียวก็ไม่ให้ ใครมาก็ไร้ประโยชน์

“ของป่ากับเสบียงครึ่งหนึ่งทุกเดือนหรือ”

เสิ่นหลานจือวางชามไข่ตุ๋นลงบนเตา สีหน้าเย็นชาจนน่ากลัว

โจวต้าจ้วงหอบหายใจพลางพยักหน้า

“ย่าเจียงร้องไห้อยู่ที่บ้านบรรพบุรุษ บอกว่าครอบครัวสายที่สามของพวกท่านเพิ่งแยกครอบครัวก็ไม่สนใจความเป็นความตายของแม่แท้ ๆ แล้ว ทั้งยังบอกว่านั่วเป่ามีวาสนา เข้าป่าไปก็เก็บของวิเศษได้ตามใจชอบ การที่พวกท่านไม่ให้ก็คือแอบฮุบไว้คนเดียว”

เจียงเยี่ยนอันแค่นยิ้มเย็น “นางคิดได้งดงามนัก”

เจียงเสี่ยวหม่านโกรธจนขอบตาแดงก่ำ “นางทำร้ายขาข้า ยังจะให้พวกเรามอบเสบียงให้อีกหรือ”

ฉินปู้กุยกระแทกสากบดยาลงบนโต๊ะ

“หญิงชราผู้นี้ยิ่งกว่าปลิงในป่า เสียอีก ช่างสูบเลือดยิ่งนัก”

นั่วเป่าไม่เข้าใจเรื่องปลิง แต่นางเข้าใจเรื่องแย่งข้าว

มือเล็ก ๆ ของนางกอดตะกร้าไม้ไผ่ไว้แน่น เสียงเล็กเอ่ยอย่างจริงจัง “นั่วเป่าไม่ให้”