กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสียงแผดร้องของย่าเจียง ปลุกให้เจียงชิงซานที่เพิ่งหลับสนิทสะดุ้งตื่นขึ้นมา
เขายันแขนหมายจะลุกขึ้นนั่ง ไอเสียจนใบหน้าซีดขาว
“ข้างนอกเกิดเรื่องอันใดขึ้น”
เสิ่นหลานจือรีบเข้าไปประคองเขา
“ท่านอย่าขยับเลย ท่านแม่มาหาเรื่องอีกแล้ว”
เจียงชิงซานได้ยินคำว่า “ท่านแม่” คำนี้ แววตาก็พลันเย็นชาลงทันที
“นางยังกล้ามาอีกรึ”
นอกประตู ย่าเจียงตบประตูดังปัง ๆ
“เปิดประตู! เสิ่นหลานจือ เจ้าเปิดประตูให้ข้าประเดี๋ยวนี้! เล้าไก่บ้านบรรพบุรุษของข้าว่างเปล่า ต้องเป็นพวกเจ้าขโมยไปแน่!”
หวังชุ่ยเหลียนก็ร่วมเอะอะโวยวายด้วย “พวกเราเพิ่งจะชดใช้ไข่ไก่ไป พวกเจ้าหันหลังกลับไปก็ขโมยเลย! ไฉนถึงได้ไร้ยางอายเช่นนี้!”