ตอนที่ 13 ท่านแม่มือหนักคว้าไม้กวาด ใครก็อย่าหวังแตะลูกข้า

“เจียงเย่าจู่!”

เสิ่นหลานจือตะโกนเสียงนี้ออกมา แม้กระทั่งขี้เถ้าธูปเบื้องหน้าป้ายวิญญาณในศาลบรรพชนก็คล้ายจะสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง

เจียงเย่าจู่ตกใจจนก้นจ้ำเบ้าลงไปนั่งกับพื้น

“ขะ ข้าไม่ได้แย่ง! เป็นพี่เอ้อร์ไล่ที่บอกว่าหลังเขามีรังไก่ป่า ใครเก็บได้ก็เป็นของคนนั้น!”

นั่วเป่าร้อนใจจนใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ

“ไม่ใช่ของเจ้า! ไก่กุ๊กไก่บอกว่านั่นเป็นไข่ทองคำที่มันออกให้นั่วเป่า!”

พอหวังชุ่ยเหลียนได้ยินคำว่า “ไข่ทองคำ” ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

“ไข่ทองคำอะไรกัน? เป็นทองคำจริง ๆ หรือ?”

ฉินปู้กุยกลอกตาไปมา “ไข่ไก่ป่า”

ประกายความโลภบนใบหน้าของหวังชุ่ยเหลียนไม่ได้มอดดับลง ซ้ำร้ายยังทอประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้น