กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“จับตัวมันไว้!”
สิ้นเสียงตะโกนนี้ของโจวว่านเหนียน คนครึ่งค่อนบ้านบรรพบุรุษก็พลันโกลาหลวุ่นวาย
เจียงต้าเหอพุ่งไปทางลานหลังบ้านเป็นคนแรก ปากยังคงร้องป่าว “ใครหนี ใครหนีกัน อย่าได้มาปรักปรำบ้านข้านะ!”
ทว่าเขาวิ่งพรวดพราดเกินไป พอถึงโคนกำแพงก็ก้าวพลาด ร่างทั้งร่างคว่ำคะมำลงไปในกองขี้เถ้าฟืน สำลักจนไอโขลก ๆ
เสี่ยวไป๋จิ้งจอกกระโดดข้ามศีรษะเขาไป สะบัดหางอย่างรังเกียจเดียดฉันท์
“โง่เง่า”
นั่วเป่าถูกเสิ่นหลานจืออุ้มไว้ ร้อนใจจนสองเท้าน้อย ๆ ถีบไปมาไม่หยุด
“ท่านแม่ ปล่อยนั่วเป่าลงเถิดเจ้าค่ะ! พี่หนูบอกว่าคนชั่ววิ่งเร็วมาก ๆ แล้ว!”
เสิ่นหลานจือกอดนางแน่น “ไม่ได้ หิมะลื่น”
“นั่วเป่าตัวเบา ไม่ลื่นเจ้าค่ะ!”