ตอนที่ 11 ในรูหนูขุดเจอของเด็ดอีกแล้ว

ฟ้าเพิ่งจะสาง หน้าประตูบ้านบรรพบุรุษตระกูลเจียงก็แทบระเบิด

หวังชุ่ยเหลียนนั่งผมเผ้ากระเซอะกระเซิงอยู่กลางลานหิมะ ตบต้นขาพลางร่ำไห้โหยหวน

“ไร้ฟ้าดินสิ้นดี! ครอบครัวสายที่สามขโมยของกลางดึก ทั้งยังปล่อยหมูป่ามาชนประตู! นี่กะจะบีบให้ครอบครัวสายใหญ่พวกเราตายกันหมดรึไง!”

ย่าเจียงไม่แสร้งทำเป็นป่วยอีกต่อไป เท้าไม้เท้ายืนอยู่หน้าประตู เสียงร้องดังกังวานยิ่งกว่าเสียงไก่ขัน

“ผู้ใหญ่บ้านเล่า! ผู้อาวุโสประจำเผ่าเล่า! พากันมาดูให้หมด! ครอบครัวของเจียงชิงซานเพิ่งแยกบ้านไปได้ไม่กี่วัน ก็กล้าบุกรุกบ้านบรรพบุรุษกลางดึกมาขโมยรถไม้คันเล็กของเย่าจู่ ซ้ำยังสาดน้ำโคลนใส่หัวหลานชายข้า!”

เจียงเย่าจู่หลบอยู่ด้านหลังหวังชุ่ยเหลียน บนใบหน้ายังมีรอยแดงที่ถูกเสี่ยวไป๋จิ้งจอกข่วนเมื่อคืน ร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยน

“นางขโมยรถคันเล็กของข้า! นางยังให้จิ้งจอกมาข่วนข้าด้วย!”

ด้านข้างมีชาวบ้านล้อมรอบอยู่ไม่น้อย คนที่เมื่อคืนไม่ได้ดูเรื่องสนุกอย่างเต็มตา บัดนี้ต่างพากันแห่มาดู

มีคนกระซิบกระซาบเสียงเบา “เมื่อคืนไม่ใช่เย่าจู่ยอมรับเองหรอกหรือว่าผลักเสี่ยวหม่าน?”

“ยอมรับแล้วอย่างไรเล่า ปากย่าเจียงร้ายกาจจะตายไป”