ตอนที่ 10 พี่สองไม่ได้หกล้ม แต่ถูกผลัก

“จะไปบ้านบรรพบุรุษตอนนี้เลยหรือ”

เสิ่นหลานจือมองออกไปข้างนอกด้วยจิตสำนึก

ฟ้ายังคงมืด หิมะยังไม่หยุดตก อีกทั้งครอบครัวย่าเจียงก็เพิ่งจะเสียเปรียบมา

ทว่าเจียงเยี่ยนอันกลับหยิบท่อนฟืนขึ้นมาแล้ว “ข้าไปเอง”

เจียงชิงซานหลับสนิท ฤทธิ์ยายังคงอยู่ ไม่อาจปลุกให้ตื่นตกใจได้

ฉินปู้กุยขมวดคิ้ว “เจ้าเด็กแปดขวบคนเดียวจะไปทำอะไร ส่งตัวเองไปให้เขาตีถึงที่รึ”

เจียงเยี่ยนอันเม้มปาก “เช่นนั้นก็ต้องไป ขาของเสี่ยวหม่านผัดผ่อนไม่ได้”

เจียงเสี่ยวหม่านปวดจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ยังคงดิ้นรนดึงเขาไว้ “พี่ใหญ่ อย่าไปเลย ย่าจะตีพี่เอานะ”

นั่วเป่ากอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กยืนขึ้น ใบหน้าเล็กจริงจัง

“นั่วเป่าไปเอง”