ตอนที่ 8 ตาเฒ่าประหลาดคิดแย่งหม้อของนั่วเป่า

เฒ่าประหลาดพุ่งเข้ามาเร็วเกินไป จนเกือบจะก้าวขาเหยียบลงไปในหลุมหิมะ

เขาประคองร่างให้มั่น สายตายังคงจับจ้องตะกร้าไม้ไผ่ของนั่วเป่า ร้อนรนจนหนวดเครากระดกขึ้น

“เร็วเข้า ๆ ๆ! ให้เฒ่าชราผู้นี้ดมดูหน่อย! กลิ่นโสมนี้ไม่ธรรมดา อย่างน้อยต้องหนึ่งร้อยปี ไม่สิ เกรงว่าจะสองร้อยปี!”

เจียงชิงซานรีบขวางอยู่เบื้องหน้านั่วเป่าทันที

“ผู้เฒ่า ดึกดื่นค่ำมืดแล้ว ท่านจำผิดแล้ว”

“จำผิดรึ” เฒ่าประหลาดถลึงตาใส่เขา “เฒ่าชราผู้นี้ฉินปู้กุยเป็นหมอมาหลายสิบปี ต่อให้จำสตรีเป็นบุรุษ ก็ไม่มีทางจำกลิ่นสมุนไพรผิด!”

โจวอาผอสูดหายใจเข้าลึก “ฉินปู้กุย ท่านคือหมอเทวะประหลาดผู้นั้นหรือ”

ชาวบ้านพลันแตกตื่นฮือฮาขึ้นมาทันที

“ก็คือคนที่รักษาโรคระบาดที่อำเภอข้างเคียงจนหายผู้นั้นน่ะหรือ”

“ได้ยินว่าแม้นายอำเภอจะเชิญเขาก็ยังเชิญไม่มา!”