ตอนที่ 7 เสี่ยวไป๋จิ้งจอกคาบสมุนไพรช่วยทั้งบ้าน

“อย่าเปิดประตู”

เจียงชิงซานปกป้องนั่วเป่าไว้ด้านหลังตน กดเสียงต่ำลง “ของที่มาตอนกลางคืนในภูเขา มิแน่ว่าจะเป็นสิ่งดี”

ด้านนอกประตูดังขึ้นอีกสองครา

“เอี๊ยดอ๊าด……เอี๊ยดอ๊าด……”

เจียงเสี่ยวหม่านตกใจจนมุดเข้าสู่อ้อมอกของเสิ่นหลานจือ เอ่ยถามเสียงเบา “จะใช่หมาป่าหรือไม่”

เจียงเยี่ยนอันหยิบท่อนฟืนขึ้นมาท่อนหนึ่ง เม้มริมฝีปากแน่น

แต่นั่วเป่ากลับร้อนใจ “ไม่ใช่หมาป่า เป็นเสี่ยวไป๋ไป๋ มันหนาวมากเลย”

เสิ่นหลานจือมองรอยแยกของประตูแวบหนึ่ง

แสงหิมะด้านนอกสะท้อนเข้ามา มีเงาสีขาวก้อนน้อย ๆ คดตัวอยู่ริมประตู บนตัวยังเปรอะเปื้อนเลือด

นางใจอ่อนยวบ “ชิงซาน ดูเหมือนจะเป็นสัตว์ตัวเล็กจริง ๆ”