เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“วิ่งเร็วเข้า! บ้านจะพังแล้ว!”
เสียงตะโกนนี้ของนั่วเป่าทั้งแหลมสูงทั้งร้อนรน
ชามโจ๊กในมือของเสิ่นหลานจือตกลงบนพื้นเสียงดัง “เพล้ง”
สีหน้าของเจียงชิงซานเปลี่ยนไปทันใด มิสนใจอาการเจ็บขา ยื่นมือไปอุ้มนั่วเป่าทันที “เยี่ยนอัน! เสี่ยวหม่าน! ออกมา!”
เจียงเยี่ยนอันมีปฏิกิริยาเร็วที่สุด ฉุดตัวเจียงเสี่ยวหม่านแล้วพุ่งออกไปด้านนอก
แข้งขาของเจียงเสี่ยวหม่านไม่คล่องแคล่ว หวิดจะล้มพับลงไป ยังมิวายหันกลับไปตะโกน “ท่านแม่! ตะกร้า! ตะกร้าของน้องสาว!”
นั่วเป่าถูกเจียงชิงซานอุ้มไว้ในอ้อมอก ร้อนใจจนเท้าเล็ก ๆ ถีบดิ้นไปมา “ตะกร้า! ท่านปู่โสมยังอยู่ข้างใน!”
เสิ่นหลานจือคว้าตะกร้าไม้ไผ่หมับ เพิ่งจะก้าวพ้นธรณีประตู บนศีรษะก็มีเสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น
ขื่อบ้านที่ดำทะมึนท่อนนั้น หักสะบั้นลงแล้ว
“หลานจือ!”