ตอนที่ 5 ใครแย่งนั่วเป่า คนนั้นโดนหมูขวิด

กระท่อมผุพังท้ายหมู่บ้านซอมซ่อเสียยิ่งกว่าที่นั่วเป่าคิดไว้

ประตูบิดเบี้ยว หน้าต่างมีรอยรั่ว ฟางบนหลังคาหนาบ้างบางบ้าง ลมมุดลอดผ่านรอยแยกของกำแพงเข้ามา พัดเสียจนผู้คนเจ็บปวดไปถึงกระดูก

เจียงเสี่ยวหม่านยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเผือด “ท่านแม่ คืนนี้กระท่อมนี้จะถล่มลงมาหรือไม่ขอรับ”

เจียงเยี่ยนอันถลึงตาใส่เขาทันที “อย่าพูดจาเหลวไหล”

ทว่าตัวเขาเองก็เงยหน้าขึ้นมองขื่อหลังคา สายตาแฝงความกังวลไว้

เสิ่นหลานจือวางนั่วเป่าลงบนแผ่นไม้ผุพังเพียงแผ่นเดียว ถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนออกมาห่อหุ้มร่างนางไว้

“อย่าเพิ่งกลัวไปเลย แม่จะเก็บกวาดประเดี๋ยวนี้”

เจียงชิงซานไอสองครา ยันไม้เท้าไปอุดรอยรั่วตรงหน้าต่าง “เยี่ยนอัน ไปเก็บหญ้าแห้งมาสักหน่อย เสี่ยวหม่าน ขาเจ้าไม่ดี นั่งอยู่เป็นเพื่อนน้องสาวเถิด”

เจียงเสี่ยวหม่านร้อนใจขึ้นมา “ข้าทำงานได้ขอรับ!”

นั่วเป่ายื่นมือน้อย ๆ ออกไปดึงเขา “พี่ฉองอยู่เป็นเพื่อนนั่วเป่า ก็นับเป็นทำงานหย่ายแล้ว”