ตอนที่ 4 ขี่หมูกลับหมู่บ้าน ย่าตัวแสบล้มกลิ้งเป็นก้อนหิมะ

ย่าเจียงได้ยินว่าไหข้าวเกิดเรื่อง ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำทันที

“หนูบัดซบตัวไหนมันกล้ามุดเข้าไหข้าวของข้า!”

นางสาวเท้าวิ่งหน้าตั้งมุ่งหน้าไปยังบ้านบรรพบุรุษ ทว่าวิ่งไปได้เพียงสองก้าวก็อาลัยอาวรณ์ตะกร้าไม้ไผ่ของนั่วเป่า จึงหันกลับมาแผดเสียงเกรี้ยวกราด “พวกเจ้าคอยดูเถอะ! เรื่องโสมนี้ยังไม่จบแน่!”

หมูป่ายักษ์ยกกีบเท้าขึ้นเตรียมจะไล่ตาม

นั่วเป่ารีบกอดมันไว้ “เจ้าหมู ไม่ตามนะ ท่านแม่บอกว่าห้ามตีคนชรา”

หมูป่ายักษ์แค่นเสียงฮึดฮัดด้วยความโมโห “นางไม่ใช่คนชรา นางเป็นคนเลว”

นั่วเป่าครุ่นคิดแล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง “คนชราที่นิสัยไม่ดีก็ตีจนพังไม่ได้ ต้องใช้จมูกดุนเบา ๆ”

หมูป่ายักษ์ “……”

ชาวบ้านแทบจะหลุดขำออกมา

ทว่าเสิ่นหลานจือกลับหัวเราะไม่ออก