กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“นั่วเป่า!”
เสิ่นหลานจือพุ่งตัวเข้าไปราวกับคนบ้าคลั่ง
ชาวบ้านตกใจจนพากันร้องตะโกนลั่น
“สะใภ้ชิงซานอย่าเข้าไปนะ! นั่นมันหมูป่า!”
“มันจะขวิดคนตายเอานะ!”
“รีบไปเอาคราดมาเร็ว!”
เจียงชิงซานยันไม้เท้าไว้ ไอจนมีเลือดกบปาก ทว่ายังคงขยับไปข้างหน้า “อย่าทำร้ายลูกสาวข้า! ใครก็ห้ามขยับทั้งนั้น!”
หมูป่ายักษ์หยุดชะงักอย่างกะทันหันในระยะห่างจากฝูงชนสามก้าว
หิมะถูกกีบเท้าของมันตะกุยจนปลิวว่อน
มันก้มหัวลง แล้วใช้จมูกดันนั่วเป่าที่อยู่บนหลังลงมาอย่างแผ่วเบา