ตอนที่ 2 หมูป่ายักษ์ก้มหัวเรียกบรรพชน

นั่วเป่านั่งยอง ๆ อยู่หน้าซอกหิน มองหนวดอวบขาวอ้วนท้วนสองสามเส้นนั้น

เส้นหนวดยังคงสั่นระริก

“ช่วยข้าด้วย บรรพชนน้อย ข้าถูกหินทับมาสามสิบปีแล้ว ขืนทับต่อไปต้องแบนแต๊ดแต๋แน่!”

ใบหน้าดวงน้อยของนั่วเป่าร้อนผ่าวจนแดงก่ำ เอ่ยถามด้วยเสียงอ้อแอ้ “เจ้าพูดได้ด้วยหรือ”

“ได้สิ ได้ ได้! ในภูเขาที่มีปราณวิญญาณล้วนพูดได้ทั้งนั้น เพียงแต่มนุษย์เช่นพวกเจ้าไม่ได้ยิน” โสมภูเขาเฒ่าร้อนรนจนหนวดกวัดแกว่งไปมา “แต่ท่านได้ยินนี่ ท่านรีบช่วยข้าเร็วเข้า!”

หมูป่ายักษ์ยื่นหน้าเข้ามา พ่นลมหายใจทีหนึ่ง “ไอ้เฒ่าโสม เจ้าอย่ามาหลอกบรรพชนของข้า เจ้าเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น ใครจะไปทับเจ้าได้ตั้งสามสิบปี?”

โสมภูเขาเฒ่าโมโหแทบตาย “ไอ้หมูโง่เจ้าจะไปรู้อะไร! ตอนนั้นหินทมิฬร่วงลงมา ข้าหนีช้าไปครึ่งก้าว! หากไม่ใช่เพราะข้าหยั่งรากลึก ป่านนี้คงถูกบดเป็นโสมบดไปนานแล้ว!”

นั่วเป่าได้ยินคำว่า “โสมบด” คิ้วน้อย ๆ พลันขมวดเข้าหากัน

“ไม่ให้กลายเป็นโคลน ๆ นะ”

นางยื่นมือน้อย ๆ ออกไปคุ้ยหิน