ตอนที่ 1 เหมันต์กลางเดือนสิบสอง ย่าโยนทิ้งนั่วเป่าเข้าป่า

“ตัวขาดทุน! ตัวร้อนขนาดนี้ยังจะกินน้ำข้าวอีก ทำไมเจ้าไม่แทะกระดูกแก่ ๆ ของข้าไปด้วยเลยเล่า”

ย่าเจียงกระชากก้อนแป้งตัวน้อยบนเตียงเตาขึ้นมาในพรวดเดียว

เจียงนั่วนั่ววัยสามขวบครึ่งตัวร้อนจนใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ ริมฝีปากแห้งผากจนลอกเป็นขุย ในอ้อมอกยังคงกอดตะกร้าไม้ไผ่ผุ ๆ ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

นางร้องเรียกอย่างสะลึมสะลือ “ย่า... นั่วเป่าหนาว...”

“หนาวรึ หนาวก็ถูกแล้ว! แม่ขี้โรคของเจ้าก็ร้องไห้ทุกวัน พ่อขาพิการของเจ้าก็ไอทุกวัน พี่ชายสองคนของเจ้าก็เอาแต่กินของเปล่า ๆ ปลี้ ๆ นี่ยังจะมามีเจ้าตัวร้อนอีก! ครอบครัวสายที่สามของพวกเจ้ากะจะกินล้างผลาญตระกูลเจียงให้สิ้นซากเลยใช่ไหม!”

ย่าเจียงด่าไปพลาง คว้าเสื้อนวมเก่า ๆ มาห่อตัว แล้วหนีบเจียงนั่วนั่วเดินดุ่ม ๆ ออกไปข้างนอก

หิมะในลานบ้านกำลังตกหนัก