บทที่ 60: แรงสั่นสะเทือน

บทที่ 60: แรงสั่นสะเทือน

ตอนที่เฉินข่ายเหวินถูกพาเข้าไปในสถานกักกัน เขายังมึนงงอยู่ทั้งคน ใบหน้าแสบร้อนจากความเจ็บ ส่วนท้องน้อยที่ถูกเตะก็ปวดกระตุกเป็นระยะ จนต้องเดินงอตัว

เจ้าหน้าที่หนุ่มสองคนพยุงเขาคนละข้าง ลากๆ กระชากๆ เขาเข้าไปในห้องสอบสวน

เขาถูกกดให้นั่งลงบนเก้าอี้เหล็ก ข้อมือถูกล็อกด้วยกุญแจมือเย็นเฉียบ ก่อนประตูด้านหลังจะปิดลงอย่างแรง

เขาเงยหน้ามองไปรอบห้อง ผนังสีเทาขาวมีสีลอกเป็นบางแห่ง เจ้าหน้าที่ตรวจการคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม พลางหมุนปากกาในมือ

อีกคนยืนกอดอกอยู่ข้างประตู เฉินข่ายเหวินอ้าปากอยากพูดอะไรสักอย่าง ทว่าลำคอกลับเค้นออกมาได้เพียงเสียงไอแหบแห้งสองครั้ง

เขาพยายามยืดเอวโดยไม่รู้ตัว อยากนั่งให้ตรงขึ้น แต่แรงเจ็บจากลูกเตะที่ท้องยังไม่จาง แม้แต่สูดลมหายใจก็ยังปวด

เจ้าหน้าที่ตรวจการที่นั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้น น้ำเสียงไม่ได้ดุดันนัก “เล่ามาสิ วันนี้เกิดอะไรขึ้น เก้าอี้ในร้านอาหารใครเป็นคนขว้าง คนใครเป็นคนทำร้าย”

เฉินข่ายเหวินกัดฟัน เขานึกถึงตอนที่กู้เทียนเจ๋อขว้างเก้าอี้ และนึกถึงตัวเองที่ถูกเตะล้มลงกับพื้นราวกับสุนัข

ไฟโกรธพุ่งขึ้นจากอก เขาตบที่เท้าแขนเก้าอี้อย่างแรงแล้วขึ้นเสียง “เขาเป็นฝ่ายลงมือก่อน! เขายังมายุ่งกับแฟนสาวของฉัน แถมทำร้ายคนอีก!”