บทที่ 61: ความลำเอียงที่มีต่อเฉียวอันอัน

บทที่ 61: ความลำเอียงที่มีต่อเฉียวอันอัน

หลังวางสาย ฉินเจาหว่านโยนโทรศัพท์ไปด้านข้าง แล้วทิ้งตัวพิงเบาะฝั่งผู้โดยสารอย่างหมดแรง

ลมหายใจของเธอยังไม่สงบดี ใบหน้ายังมีเลือดฝาด ขมับชุ่มเหงื่อ และมีเส้นผมสองสามเส้นแนบติดผิว

เธอหันไปมองกู้เทียนเจ๋อ ยกมือทุบหน้าอกเขาเบาๆ ครั้งหนึ่ง

“คุณนี่ร้ายจริงๆ” ฉินเจาหว่านพูดด้วยเสียงนุ่มแหบ

กู้เทียนเจ๋อยื่นมือไปตบก้นงอนของเธอหนึ่งที เสียงดังแปะสะท้อนชัดเจนในห้องโดยสาร ฉินเจาหว่านสะดุ้งไปทั้งตัว กัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียงอีก

“เร้าใจดี” กู้เทียนเจ๋อกล่าว

ฉินเจาหว่านหอบหายใจสองครั้ง ก่อนถามเสียงเบา “คุณชอบสวมเขาให้คนอื่นแบบนี้จริงๆ เหรอ? ยังชอบเล่นอะไรแบบนี้อีก”

หางตาของเธอยังแดงอยู่ ตอนพูดมีทั้งความน้อยใจและความอ่อนน้อมหลังถูกจัดการจนยอมจำนน

กู้เทียนเจ๋อหัวเราะเบาๆ มือยังวางอยู่บนสะโพกของเธอพลางนวดช้าๆ “เดิมทีเขาก็ไม่นับเป็นแฟนเธออยู่แล้ว พวกเธอยังไม่เคยจับมือกันด้วยซ้ำ จะเรียกว่าสวมเขาได้ยังไง อย่างมากเขาก็เป็นแค่แฟนในนาม แถมเป็นแฟนที่เธอเองยังไม่ยอมรับด้วย”