บทที่ 46 ฉีโหย่วเหนียนผู้หยุดพักหายใจ

บทที่ 46 ฉีโหย่วเหนียนผู้หยุดพักหายใจ

เป็นไปตามคาด พอหมอเห็นแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยบาดแผลของฉีเจีย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขาตวัดสายตาเย็นเยียบกวาดมองเย่ซินเหยียนกับฉีโหย่วเหนียนแวบหนึ่ง ถึงค่อยก้มลงตรวจบาดแผลของเจ้าหนูน้อยอย่างจริงจัง

เย่ซินเหยียนอดรู้สึกโชคดีไม่ได้ โชคดีนะเนี่ยที่เมื่อวานเช็ดตัวให้เจ้าหนูน้อยก่อน ไม่อย่างนั้นนะ บาดแผลที่เต็มไปทั่วทั้งตัว บวกกับร่างกายที่ไม่เคยผ่านการอาบน้ำมาแรมปี มีหวังสายตาทิ่มแทงของหมอเฒ่าท่านนี้คงสับพวกนางเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว

ตอนนี้เจ้าหนูน้อยแม้บนร่างกายจะมีบาดแผล แต่ผิวพรรณก็สะอาดสะอ้านเรียบลื่น เส้นผมก็ถูกหวีอย่างประณีต ดูแล้วยังพอมีน้ำมีนวลอยู่บ้าง เสื้อผ้าชุดนี้ก็เป็นชุดที่แม่นมจินเร่งตัดเย็บเมื่อวาน เพราะกลัวว่าจะเสียดสีโดนแผลจนเจ็บ เลยทำทรงกว้างขวาง เนื้อผ้าก็สะอาดและอ่อนนุ่ม