บทที่ 45 เจ้าหนูน้อย

บทที่ 45 เจ้าหนูน้อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำบ่นพึมพำของแม่นมจินตลอดทั้งบ่ายได้ผล หรือเป็นเพราะบรรยากาศอันอบอุ่นของบ้านรองตระกูลฉีทำให้เจ้าหนูน้อยรู้สึกอุ่นใจ พอถึงเวลาอาหารเย็น ฉีฉงหมิงก็ไม่ได้มีท่าทีหวาดผวาเหมือนตอนมื้อเที่ยงอีก แม้สีหน้าจะยังคงเหม่อลอยอยู่บ้าง แต่ร่างกายก็ผ่อนคลายลงมาก

คนของบ้านรองกลัวว่าถ้าปล่อยให้เขาอยู่ตามลำพังแล้วจะเผลอไปขยับโดนแผลเข้า คนทั้งสามที่ปกติก็ยุ่งกับงานอยู่แล้ว จึงต้องแบ่งคนหนึ่งมาคอยเฝ้าเขาไว้ ทำให้ขั้นตอนการเตรียมทำเต้าหู้ข้าววุ่นวายขึ้นไปอีก

หลังมื้อเย็น ท้องฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง

บ้านรองตระกูลฉีไม่เหมือนครอบครัวชาวนาทั่วไปที่อาศัยแสงจันทร์นั่งคุยกันสัพเพเหระสองสามประโยคแล้วก็เข้านอน พวกเขายังต้องเตรียมของสำหรับออกไปตั้งแผงในวันพรุ่งนี้ จึงทำได้เพียงจุดตะเกียงน้ำมันอย่างหรูหรา