บทที่ 31 ให้คนแก่เลี้ยงดู

บทที่ 31 ให้คนแก่เลี้ยงดู?

ฉีโหย่วเหนียนปรึกษาหารือรูปแบบโต๊ะเก้าอี้พับได้กับเย่ซินเหยียน พลางพึมพำไปด้วย "นังหนูเจ้านี่ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ถึงกับคิดวิธีแบบนี้ออกได้ หากเจ้าเป็นเด็กผู้ชายแล้วเรียนรู้งานช่างให้ดีๆ งานไม้มากมายจะไม่กลายเป็นเรื่องง่ายไปเลยหรือ คงจะเทียบรัศมีช่างไม้อาวุโสเก่งๆ ได้หลายคนเลยทีเดียว"

เย่ซินเหยียนหัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขิน ไม่กล้าพูดอะไรต่ออีกแม้แต่คำเดียว แต่พอหันหลังกลับ นางก็แอบแลบลิ้นในใจ นางจะไปมีความสามารถแบบนั้นที่ไหนกันเล่า ก็แค่เอาของที่เคยเห็นผ่านตามาอธิบายให้ท่านปู่ยุคโบราณคนนี้ฟังก็เท่านั้นเอง

เวลาผ่านไปอย่างไม่รู้ตัว เมื่องานไร่นาอันวุ่นวายซาลง เมล็ดพันธุ์ที่ควรลงดินก็ถูกหว่านลงไปหมดแล้ว ชาวนาก็เริ่มมีเวลาว่างขึ้นมาบ้าง