บทที่ 175 “ข้าอยากจะเรียกว่า... ลิขิตสวรรค์ มากกว่า”

บทที่ 175 “ข้าอยากจะเรียกว่า... ลิขิตสวรรค์ มากกว่า”

ผู้เฒ่าเจ็ดยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เขาไม่เคยรู้เลยว่าชายหนุ่มตรงหน้านี้มีภูมิหลังอย่างไร ตอนนั้นเส้าชิวก็บอกเขาชัดเจนแล้วว่า ขุมกำลังที่อยู่เบื้องหลังเขาไม่ต้องการเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับตัวเองมากเกินไป

ก่อนหน้านี้

เขาไม่เคยได้ยินชื่อเขตแดนฝานแห่งเจียงเป่ยมาก่อนเลย

ก่อนที่ที่ราบกวนตงจะถูกตีแตก ที่ราบกวนตงและที่ราบกวนซีก็ยังพอมีการติดต่อกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยได้ยินชื่อขุมกำลังเขตแดนฝานแห่งเจียงเป่ยเลย เขตแดนฝานอยู่ห่างจากที่ราบกวนตงมากเกินไป แถมยังเป็นดินแดนทุรกันดาร ข่าวสารจึงยากที่จะส่งมาถึงที่ราบกวนตงได้

สีหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าบอกเขาว่า ชายหนุ่มไม่ได้โกหก

ทุกคำพูดล้วนเป็นความจริง

เพียงแต่... เพียงแต่ว่า...

ขุมกำลังแห่งหนึ่ง แถมยังเป็นขุมกำลังในเจียงเป่ย จะไปหาหินพิศวงมากมายขนาดที่จะใช้สร้างแนวป้องกันสายหนึ่งมาจากไหนกัน

เฉินฝานไม่ได้อธิบายอะไรให้มากความ เพียงแค่ตบแขนผู้เฒ่าเจ็ดเบาๆ พลางยิ้มว่า “ผ่อนคลายหน่อย ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง ถ้าท่านอยากรู้อะไรเพิ่มเติมก็ถามเส้าชิวได้เลย”