บทที่ 173 “ทำไม... เขาถึงไม่หนีล่ะ”

บทที่ 173 “ทำไม... เขาถึงไม่หนีล่ะ?”

การร่ำสุราดื่มด่ำกันตลอดทั้งคืน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ

การที่สมาชิกระดับแกนนำของเขตแดนฝานจะได้มารวมตัวกันนั้นเป็นเรื่องยาก แม้จะไม่ได้เมามายจนไม่ได้สติ แต่ก็ดื่มกันอย่างมีความสุข

การดื่มสุราไม่จำเป็นต้องเมา

อาการกรึ่มๆ กำลังดีคือช่วงเวลาที่มีเสน่ห์ที่สุด

จนกระทั่งเช้า

เมื่อราตรีนิรันดร์จางหายไป ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่าง เฉินฝานก็พาลิงเป๋ เส้าชิว และสมาชิกหอทมิฬอีกสองสามคน ขึ้นรถไฟความเร็วสูงมุ่งหน้าไปยัง “ที่ราบกวนตง”

เฉินฝานนั่งอยู่ภายในตู้รถไฟ ยกมือขึ้นนวดขมับ ทอดสายตามองทุ่งร้างเจียงเป่ยที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วทางหน้าต่าง หลังจากดื่มสุราและตื่นนอน เขาก็ยังรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง จึงกินยาหอมไปหนึ่งเม็ด อาการถึงได้ดีขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่ชอบดื่มสุรา

เขาไม่เคยรู้สึกว่าสุราเป็นของอร่อยเลย ทั้งเผ็ดทั้งบาดคอ แต่ถ้าได้ดื่มกับคนที่รู้ใจ มันก็ทำให้รู้สึกสดชื่นดีเหมือนกัน