บทที่ 172 “ปาฏิหาริย์ที่เปรี้ยงปร้างราวกับฟ้าผ่าในวันฟ้าใส”

บทที่ 172 “ปาฏิหาริย์ที่เปรี้ยงปร้างราวกับฟ้าผ่าในวันฟ้าใส”

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง

ราตรีนิรันดร์จะมาเยือนตามกำหนดในอีกไม่ช้า บรรดาสมาชิก “แนวป้องกันหมายเลขเจ็ด” ที่อยู่ใกล้เคียงต่างก็เริ่มลงมือทำงาน พวกเขาช่วยกันขนย้ายประติมากรรมกลืนวิญญาณลงมาจากรถไฟความเร็วสูงของเขตแดนฝาน นำขึ้นรถม้าแล้วรีบมุ่งหน้าไปตามแนวป้องกันหมายเลขเจ็ดทั้งสองฝั่งอย่างรวดเร็ว

แนวป้องกันหมายเลขเจ็ดยาวถึง 97 กิโลเมตร

ก่อนที่ราตรีนิรันดร์จะมาเยือน ย่อมไม่มีทางที่จะติดตั้งประติมากรรมกลืนวิญญาณได้ครบทุกตัวอย่างแน่นอน

แต่การติดตั้งเพิ่มได้อีกหนึ่งตัว

ก็หมายความว่าสามารถประหยัดหินพิศวงได้อีกหนึ่งก้อน

และหินพิศวงที่ประหยัดได้หนึ่งก้อนนี้ อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้แนวป้องกันหมายเลขเจ็ดสามารถยืนหยัดผ่านพ้นฤดูฝนในครั้งนี้ไปได้

ไม่นานนัก

ความมืดมิดที่เหนียวหนืดราวกับหมึกก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งทวีปอีกครั้ง เส้าชิวนำพาสมาชิกหอทมิฬเดินตามหลังผู้เฒ่าเจ็ดขึ้นไปบนกำแพงเมืองของแนวป้องกันหมายเลขเจ็ด