บทที่ 171 “ลุงหลิว! ข้า เส้าชิว ข้ากลับมาแล้วโว้ย!”

บทที่ 171 “ลุงหลิว! ข้า เส้าชิว ข้ากลับมาแล้วโว้ย!”

ไม่นานนัก เสียงกรนเบาๆ ก็ดังขึ้นภายในบ้าน

การนอนหลับครั้งนี้เฉินฝานหลับสนิทมาก ถึงขั้นที่เขาฝันเป็นเวลานาน ซึ่งเขาไม่ใช่คนที่ฝันบ่อยนัก เขาฝันว่าแนวป้องกันเจียงเป่ยถูกคลื่นอสูรพิศวงใต้ทะเลบดขยี้จนพินาศในอีกสองปีครึ่งข้างหน้า

เจียงเป่ยถูกตีแตก

สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนต้องจบชีวิตลง และเขตแดนฝานก็ถูกทำลายเป็นแห่งแรก ก่อนตาย เขาเห็นต้าอวี๋ระเบิดพลีชีพ

เปลวไฟเย็นยะเยือกระเบิดออกท่ามกลางคลื่นอสูรพิศวง กวาดล้างอสูรพิศวงในพื้นที่กว้างใหญ่ไปจนหมดสิ้น แต่ไม่นานพื้นที่ว่างเปล่านั้นก็ถูกคลื่นอสูรพิศวงอันไร้ที่สิ้นสุดเติมเต็มจนเต็มอีกครั้ง เขาทำได้เพียงจ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสิ้นหวังและไม่ยอมจำนน

ไม่มีทางหนีทีไล่อีกแล้ว

ในขณะที่เขากำลังจะถูกคลื่นอสูรพิศวงกลืนกิน

ลมเย็นยะเยือกก็พัดมา

เฉินฝานสะดุ้งตื่นจากความฝัน เดินออกจากบ้านมายืนอยู่บนกำแพงเมืองของถ้ำหมายเลขหนึ่ง มองดูความมืดที่จางหายไป และดวงอาทิตย์ที่แขวนอยู่กลางท้องฟ้า การนอนหลับครั้งนี้ เขานอนหลับยาวไปจนถึงช่วงสายของวันเลยทีเดียว