บทที่ 141 บุกเดี่ยว กวาดล้างหอวายุพิรุณ

บทที่ 141: "บุกเดี่ยว กวาดล้างหอวายุพิรุณ"

เกาะหิน

ริมเกาะสูงจากระดับน้ำทะเลกว่าสิบเมตร เป็นหน้าผาสูงชันเกือบตั้งฉาก เกลียวคลื่นสาดซัดกระทบหน้าผาจนเกิดเป็นละอองน้ำฟุ้งกระจาย ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลง

เกาะโดดเดี่ยวแห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลกว้างราวกับถูกทอดทิ้ง

มีสองช่วงเวลาในโลกนี้ที่ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวที่สุด

ตอนที่นอนหลับกลางวันจนตื่นมาตอนหกเจ็ดโมงเย็น บ้านทั้งบ้านว่างเปล่า มีเสียงจอแจดังแว่วมาจากถนน

และ... ตอนพลบค่ำกลางทะเลลึก

มนุษย์เป็นสัตว์สังคม

โดยเฉพาะเวลาที่ต้องเผชิญกับอันตราย ต่อให้มีคนไม่ได้เรื่องอยู่ข้างๆ ก็ยังรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

"..."