บทที่ 142 เขตแดนฝาน... หอทมิฬ แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ

บทที่ 142: เขตแดนฝาน... หอทมิฬ แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?

ตั้งแต่มาอยู่ที่โลกนี้ เขายังไม่เคยกินอาหารดีๆ เป็นเรื่องเป็นราวเลยสักมื้อ

ตอนหน้าฝนยิ่งไม่ต้องพูดถึง

กินแต่แป้งจี่กรังๆ

ตอนนั้นไม่มีอารมณ์จะมาคิดเรื่องกินด้วยซ้ำ คิดแต่จะเอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน

หมดฤดูฝนก็ยังไม่ค่อยได้กินของดีๆ เท่าไหร่ มีแต่ตอนไปเหลาอาหารในเมืองเจียงเป่ยถึงจะได้กินเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง

ตอนนี้พอได้กลิ่นไก่อบโคลนตรงหน้า ลูกกระเดือกเขาก็ขยับกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

เห็นจ้าวเซิงผิงจับน่องไก่ ออกแรงนิดหน่อย

ได้ยินเสียง 'กร๊อบ' เบาๆ ไม่ใช่เสียงกระดูกหัก แต่เป็นเสียงหนังกับเนื้อแยกออกจากกัน ข้อต่อหลุดออกอย่างสมบูรณ์แบบ

น่องไก่ทั้งชิ้นถูกดึงออกมาอย่างสวยงาม น้ำหวานชุ่มฉ่ำ ไม่มีเนื้อติดกระดูกให้รำคาญใจเลย