บทที่ 103 ให้ราตรีนิรันดร์มาเยือนตามกำหนดกาล!

บทที่ 103: "ให้ราตรีนิรันดร์มาเยือนตามกำหนดกาล!"

แต่ไม่นานหวังหน้าปรุก็ได้สติขึ้นมาท่ามกลางสายตาเย็นชาของพวกลิงเป๋และโจวมั่ว ความดีใจหายไปเกินครึ่ง เอามือลูบจมูกอย่างเก้อเขิน

"เอ่อ..."

"หัวหน้าจุดพัก รถม้าคันนี้เป็นรถประจำตำแหน่งของท่าน ต่อให้สร้างขึ้นมาอีกคัน ข้าจะคู่ควรใช้รถประจำตำแหน่งแบบเดียวกับหัวหน้าจุดพักได้ยังไง"

"สมาคมการค้าเวลาออกเดินทางก็คือหน้าตาของ 'สำนักฝาน' ของพวกเรา จะให้เสียหน้าไม่ได้ ต้องใช้ของดีๆ หน่อยสิ"

เฉินฝานหัวเราะแล้วโบกมือ

ในเวลาเดียวกัน

ณ สถานที่อันห่างไกลแห่งหนึ่ง ทุ่งร้างเจียงเป่ยเพิ่งจะสว่างได้ไม่นาน แต่ที่นี่กลับถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

ชายสวมผ้าคลุมคุกเข่าอยู่ในตำหนัก นำศีรษะแนบชิดติดพื้นเพื่อแสดงความยอมจำนน ทว่าสามเหลี่ยมสีเลือดในดวงตาที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง กลับแสดงให้เห็นถึงความโหดเหี้ยมในใจ

รอบด้านถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด