บทที่ 102 ข้าโปรดปรานยิ่งนัก!

บทที่ 102: "ข้าโปรดปรานยิ่งนัก!"

บรรยากาศภายในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหายใจไม่ออก

เฉินเฉวียนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นตัวสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ยอมลุกไปไหน ยังคงดื้อรั้นคุกเข่าอยู่ที่ประตู วันนี้เขาต้องรู้คำตอบให้ได้ อย่างน้อยก็ต้องรู้ว่าใครคือพ่อที่แท้จริงของเขา!

"พ่อของเจ้าน่ะหรือ..."

หญิงสาวที่นั่งอยู่ริมเตียง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม "...ความจริงแล้วก็คือเฉินฝานต่างหาก"

"หา?"

เฉินเฉวียนราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่ เงยหน้ามองแม่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความตกตะลึง "ท่านแม่... เฉินฝานแก่กว่าข้าแค่สี่ปีเองนะ ท่าน..."

"ล้อเล่นน่ะ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครคือพ่อที่แท้จริงของเจ้า รอให้เจ้าโตขึ้น ค่อยไปหาคำตอบเอาเองก็แล้วกัน"

หลังจากเฉินเฉวียนจากไป

ชายชุดขาวคนนั้นถึงได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง มองไปที่บานประตูที่ถูกปิดลง ก่อนจะขมวดคิ้วถาม "ทางฝั่งผู้นำตระกูลเฉินเป็นยังไงบ้าง?"