บทที่ 101 ดอกบัวหิมะ

บทที่ 101: ดอกบัวหิมะ

ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลเฉินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะไตร่ตรองคำพูดแล้วเอ่ยต่อ

"เหลือเวลาอีกสิบวันก็จะสิ้นสุดฤดูฝนแล้ว ค่ายที่พักหมายเลข 37 ของตระกูลเฉินแห่งเจียงเป่ยของ... นายน้อยเฉินฝาน ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนทุ่งร้าง"

"ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะถูกทำลาย"

เมื่อสิ้นเสียง

ผู้อาวุโสหลายคนที่อยู่ข้างๆ ก็เงยหน้าขึ้นมามองเขาโดยไม่ได้นัดหมาย

หลิวผู้ดูแลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมีสายตาไม่พอใจแวบเข้ามา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เฉินเฉวียนยังคงนั่งก้มหน้าเล่นชายเสื้ออยู่บนเก้าอี้ มองไม่เห็นสีหน้าที่ชัดเจน ส่วนผู้นำตระกูลเฉินก็ไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาขึ้น

ถึงแม้ว่าคำว่า "นายน้อยเฉินฝาน" จะฟังดูแปลกหูไปบ้าง

แต่—

สิ่งที่พวกเขาต้องยอมรับในเวลานี้ก็คือ เฉินฝานได้กลายเป็นนักสร้างแล้วอย่างแน่นอน แถมยังเป็นนักสร้างที่มีฝีมือไม่ธรรมดาอีกด้วย