บทที่ 67 เริ่มมีกลิ่นอายความเป็นคน

บทที่ 67: เริ่มมีกลิ่นอายความเป็นคน

“ตูม ตูม...”

ป้อมปืนใหญ่ระดับ 5 สิบแห่งบนกำแพงเมือง ยังคงระดมยิงขยายความลึกของถ้ำอย่างต่อเนื่อง

กระแสน้ำที่ปะปนด้วยเศษหิน ไหลไปตามสองข้างของกำแพงเมืองลงสู่ก้นช่องเขา

บรรยากาศการบุกเบิกพื้นที่ใหม่ที่คึกคัก แม้จะอยู่ในฤดูฝนก็ยังให้ความรู้สึกถึงความเจริญรุ่งเรืองและมีชีวิตชีวา

มนุษย์...

มักจะชื่นชอบความหวังเสมอ

และถ้ำแห่งนี้ ก็คือความหวังที่พวกเขาจะสามารถยืนหยัดผ่านฤดูฝนนี้ไปได้

...

และแล้วก็วุ่นวายกันไปอีกหนึ่งวัน