บทที่ 4 “พระคุณยิ่งใหญ่ไม่เอ่ยคำขอบคุณ”

บทที่ 4: “พระคุณยิ่งใหญ่ไม่เอ่ยคำขอบคุณ”

ฟ้าสางแล้ว

ความเร็วในการสว่างของท้องฟ้านั้นรวดเร็วอย่างยิ่ง ความมืดมิดที่ถาโถมราวกับคลื่นน้ำถอยร่นกลับไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วินาทีท้องฟ้าก็เปลี่ยนจากความมืดมิดสนิทเป็นแสงอรุณที่เปล่งประกายห้าสีสัน

ในค่ำคืนนี้

เฉินฝานสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลายครั้ง นี่คือการนอนหลับครั้งแรกของเขาหลังจากที่ข้ามมิติมายังโลกใบนี้ ภายใต้ความตึงเครียดและกระวนกระวายใจ บวกกับอารมณ์อันหลากหลายที่ผสมปนเป และเสียงสวบสาบในความมืดมิด ทำให้เขานอนหลับไม่สนิทนัก

ในวินาทีที่ฟ้าสาง เฉินฝานก็ตื่นเต็มตาอย่างรวดเร็ว วงแหวนแสงสลายไปแล้ว บ้านไม้ทั้งหลังกลับมากลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับทุ่งร้างอีกครั้ง มีเพียงกองไฟกองนั้นที่ยังคงลุกไหม้อย่างโดดเดี่ยว

และบนทุ่งร้างนั้น