บทที่ 5 “เจ้ามันอัจฉริยะชัดๆ”

บทที่ 5: “เจ้ามันอัจฉริยะชัดๆ”

บนทุ่งร้าง

ชายชุดคลุมสีชิงที่หลบอยู่หลังเนินดินเตี้ยๆ หลังจากแน่ใจแล้วว่าเด็กหนุ่มคนนั้นมองไม่เห็นเขาจากมุมนี้ เขาก็ถอนหายใจยาวออกมา ล้วงแผนที่หนังพิศวงออกมาจากอกเสื้ออีกแผ่น เตรียมจะเดินอ้อมไปอีกสักหน่อยเพื่อไปยัง [ตลาดเจียงเป่ย]

ตามเส้นทางที่กำหนดไว้

เขาควรจะเดินตรงไปทางทิศตะวันออกตลอดหลังจากออกจากจุดพักแห่งนี้

แต่ทว่า...

ทุ่งร้างแห่งนี้ราบเรียบอย่างยิ่ง ทัศนวิสัยกว้างไกลมองเห็นได้ชัดเจน เขารู้สึกว่าในฐานะยอดฝีมือ หากต้องเดินเท้าเป็นระยะทางไกลขนาดนั้นต่อหน้าต่อตาทั้งสองคน ดูจะเสียลุคไปสักหน่อย

ในฐานะยอดฝีมือ เมื่อทำความดีแล้วก็ควรจะสะบัดแขนเสื้อหายตัวไปในพริบตา ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ เอาไว้

“ข้านี่มัน...”